Bomen op dijken

In het hele land is dijkversterking uitgevoerd om het achterliggende land te beschermen. Bij dijkversterkingen langs de grote rivieren spelen bomen een belangrijke rol. Dijken bezitten over het algemeen een belangrijk bomenbestand, dat in cultuurlandschappelijk opzicht erg waardevol is. Door de hogere ligging op de dijk zijn bomen al snel belangrijke bakens in het landschap. De primaire waterkering is een dijk die moet beschermen tegen het hoge water van de rivieren. Onbeperkt ophogen en verbreden van dijken is niet mogelijk door het risico van afschuiven van het dijklichaam. Op het tracé Krimpen aan den IJssel tot Schoonhoven heeft de dijk die de Lek scheidt van het achterland een ware metamorfose ondergaan. Op dit tracé heeft versterking plaatsgevonden door 25 meter lange damwanden, de aanleg van steunbermen, de plaatsing van diepwanden en asverschuiving in de richting van de Lek. Door deze methode blijven monumentale panden behouden. Wij hebben de mogelijkheden onderzocht om ook monumentale bomen te behouden. Zo kon in Ammerstol de monumentale esdoorn behouden blijven, omdat door de plaatsing van een diepwand het binnentalud niet ontgraven hoefde te worden. Ook zijn door onderzoek en naverkenning van de dijkversterkingsplannen meerdere walnootbomen, die in de negentiende en twintigste eeuw massaal in het rivierengebied zijn aangeplant, gespaard gebleven. Landelijk zijn veel walnotenbomen in de Eerste Wereldoorlog gesneuveld om er geweerkolven van te maken. Specifiek op het dijktracé langs de Lek zijn deze walnotenbomen destijds gespaard gebleven.